Trwa ładowanie strony

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.

Towarzystwo sportowe
Kolejarz Opole

Historia opolskiego stadionu

Poniższa historia stadionu jest oparta na fragmentach pracy magisterskiej Aleksandry Wilkowskiej obronionej w 2014 roku w Wyższej Szkole Zarządzania i Administracji w Opolu.

Stadion żużlowy przy ulicy Wschodniej w Opolu jest jednym z najmniejszych i najbardziej charakterystycznych w Polsce. Wskutek wieloletnich zaniedbań odstrasza wyglądem, choć od jakiegoś czasu corocznie modernizowany zaczyna poprawiać swój wizerunek. Od ponad 50 lat służy żużlowcom miejscowego Kolejarza.

 

Historia powstania opolskiego stadionu sięga lat 50 XX wieku. Wówczas nie było jeszcze toru, tylko bieżnia lekkoatletyczna, która leżała wokół boiska. Był to stadion zniszczony podczas wojny, znajdujący się na terenie warsztatów kolejowych. Wg karty zbiorczej urządzeń i elementów sportowych zajmował on powierzchnię trzech hektarów, składał się z boiska "do gier wielkich" o wymiarach 100 x 70 m, bieżni długości 400 m, pawilonu z szatnią, widowni na 600 miejsc siedzących i 2000 miejsc stojących.

Pierwsze wzmianki o budowie stadionu można znaleźć w numerze ósmym "Przeglądu Sportowego" z 26.01.1950 r. gdzie w relacji spotkania z akcji wyborczej do władz klubów i kół sportowych Zrzeszenia Sportowego "Kolejarz" wspomniano o zebraniu w Opolu, z udziałem załogi opolskiego węzła kolejowego – relacjonuje w swojej książce Na kolejarskim torze. Historia opolskiego żużla. Część pierwsza 1950-1964 Henryk Malisz (Opole 2009). Wśród kolejarzy było wówczas zarejestrowanych 419 czynnych zawodników, między innymi w sekcji motorowej, jednakże okazało się w trakcie zebrania, że aktywność niektórych sportowców i działaczy pozostawia bardzo wiele do życzenia. Tłumaczono się brakiem obiektów, sprzętu itp. Wówczas pan Rajzner, kierownik robót przy warsztatach P.K.P. zadeklarował przepracowanie przez warsztatowców przy odbudowie stadionu 12 tysięcy roboczogodzin. Otwarcie wyremontowanego stadionu już z torem żużlowym  nastąpiło w październiku 1950 r. Był on wzorowany na obiekcie znajdującym się niegdyś w Katowicach na Muchowcu,  plany dostarczył Jerzy Sztorc, a jego długość szacowano na  420 metrów.  W tym samym roku odbyły się na nim pierwsze pokazowe zawody, w których wystąpiły zespoły Górnika Rybnik oraz Spójni Wrocław rozgrywając mecz sparingowy kompromisem na opolskim stadionie. Pierwszym rekordzistą toru został Emil Spyra reprezentujący Górnika Rybnik z czasem 82,8 sek. Później na opolskim torze mecze odbywały się sporadycznie, nie było w Opolu sekcji żużlowej, nie było wiec tym samym kibiców, a tor ulegał powolnemu niszczeniu.

Jedną z pierwszych, większych imprez rozegranych na opolskim owalu był 24.08.1952 r. trójmecz drużyn startujących na tzw. "maszynach przystosowanych" czyli zwykłych motocyklach przygotowywanych do wyścigów na torze. Udział wzięły drużyny z Piły, Skalmierzyc i Wągrowca. Zawody nie stały na najwyższym poziomie, uczestnicy ścigali się w dziewięciu biegach, w każdym startowało trzech zawodników, po jednym z każdego zespołu. Potem na kolejne pięć lat na stadionie zapanowała cisza.

Dopiero w 1957 r. znów na torze pojawili się żużlowcy. 22 lipca 1957 r. późnym poniedziałkowym popołudniem 3000 widzów obserwowało zmagania na torze drużyn KKS Gwardia Katowice oraz Ruda Hvezda Praga. Pomimo, iż pogoda nie dopisała gdyż cały czas padało, a zawodnicy jeździli na tzw. chorągiewkę gdyż na torze nie było maszyny startowej, już w pierwszym wyścigu Paweł Waloszek z KKS Gwardia Katowice pobił stary rekord Spyry wykręcając czas 75,8 sek. Kolejno we wrześniu rozpoczęto na stadionie pierwsze treningi, a w październiku odbyły się zawody na motorach przystosowanych. Były to eliminacje do finału o srebrną WFM-kę.

Od 1960 roku za sprawa działaczy Kolejarza zaczęto w Opolu regularnie organizować zawody. W dniu 16 czerwca 1960 r. przewodniczący WKFiT Ewald Krasoń dokonał w obecności 5 tysięcy widzów oficjalnego otwarcia odbudowanego toru. Na ówczesne czasy spełniał on wymogi do organizacji imprez sportowych. Posiadał trybuny na około 5000 miejsc siedzących i około 3000 miejsc stojących.

W kolejnych latach na stadionie nie wykonywano żadnych prac remontowych (rozbudowy, przebudowy, zmiany). Co ciekawe podawano różne długości toru: 420 m, a następnie 382 m. Prawdopodobnie do czasu zmierzenia toru opierano się na przypuszczalnych wartościach. W okresie 50-letniej historii tor przy Wschodniej był wielokrotnie modyfikowany. Podawane długości toru wynosiły: 420 m., 382 m., 375 m., 314 m. Od 1988 roku tor posiada 321 metrów długości i tym samym należy do najkrótszych w Polsce.

W latach 1978 - 1998 stadion z uwagi na pogarszającą się kondycję finansową właściciela tj. Zakładu Naprawczego Taboru Kolejowego, z każdym rokiem ulegał postępującej degradacji. W 1998 roku został on przekazany Gminie Opole, która stała się prawnym właścicielem stadionu, jednakże już o znacznie ograniczonej powierzchni, co spowodowało, że stadion został pozbawiony dotychczasowego zaplecza technicznego, w tym także sporej powierzchni parkingu oraz dróg komunikacyjnych. W latach 1998 - 2002 na terenie obiektu nie przeprowadzano żadnych prac remontowych i modernizacyjnych co doprowadziło do sytuacji, iż obiekt ten nie spełniał wymaganych norm organizacji imprez sportowych, otrzymując tylko licencję warunkową ze znacznie ograniczoną liczbą miejsc na widowni do 2000. Od 2002 do 2010 roku dla możliwości organizacji imprez sportowych na tym obiekcie przeprowadzano niezbędne prace remontowe i inwestycyjne ze środków Urzędu Miasta Opola tj.:
 

- wykonano nową bandę drewnianą oraz uzupełniono nawierzchnię toru (2004 r.),

- wybudowano nową wieżę sędziowską (2006 r.),

- dokonano wymiany głośników oraz sprzętu do radiowęzła stadionu (2006 r.),

- wykonano nowe trybuny dla widzów o łącznej ilości 700 miejsc siedzących (2008 r.),

- zainstalowano na łukach toru wymagane poduszki pneumatyczne (2009 r.),

- dokonano wycinki drzew stwarzających zagrożenie dla zawodników i kibiców (2009 r.),

- wykonano częściową kanalizację stadionu (2009 r.),

- dokonano kolejnej wymiany band z płyt wodoodpornych i wykonano remont drenażu toru oraz naprawę krawężników oraz po raz kolejny uzupełniono sjenitem nawierzchnię toru (2009 r.),

- w pomieszczeniach zaplecza technicznego wykonano szatnię wraz z łaźniami dla zawodników gości i gospodarzy, gabinet lekarski oraz wc dla kibiców (2010 r.),

-  zakupiono i zamontowano sygnalizator startowy, licznik czasu oraz oświetlenie w parku maszyn (2010 r.).


Wiele z wyżej wymienionych inwestycji jest zasługą nie tylko prezesa i zarządu Kolejarza Opole ale również kibiców. 08.08.2004 roku klub złożył w opolskim ratuszu wniosek o przeznaczenie 280 tys. złotych na remont stadionu, dołączając do niego listę z 600 podpisami kibiców, które zbierane były podczas dwóch ostatnich spotkań żużlowych Również w lipcu 2009 roku po raz kolejny kibice zbierali podpisy pod petycją do włodarzy miasta domagając się modernizacji stadionu na miarę XXI wieku.   

 

Niestety pomimo przeprowadzonych remontów i modernizacji obiekt nadal nie spełnia obowiązujących wymogów licencyjnych, uzyskując co roku jedynie licencję "warunkową" na organizację imprez sportowych.

 

Żużel to dyscyplina ciesząca się dużym zainteresowaniem mieszkańców. Dla porównania: na mecze Odry Opole średnio przychodzi około 300 widzów, średnia kibiców na meczach żużlowych (w 2012 roku) w Opolu to 2100.

Sport żużlowy w Opolu to również już ponad 60-letnia tradycja oraz świetna promocja miasta nie tylko w kraju, ale również poza nim (organizacja imprez o randze europejskiej).

 

Wygląd stadionu pozostawia sporo do życzenia, ale nasz tor, równy i bez dziur, zalicza się do najlepszych w kraju – zwracają uwagę działacze Kolejarza oraz trenerzy wielu drużyn. W tych słowach nie ma przesady. Nawierzchnia przy Wschodniej najczęściej jest twarda, ale daje możliwość ścigania. Dlatego większość spotkań przysparza sporo emocji. Publiczność obserwuje zawody z bliska. Tor od trybun dzieli tylko kilkumetrowy pas bezpieczeństwa. Praktycznie z każdego miejsca na stadionie dobrze widać rywalizujących jeźdźców. Specyficznie położony jest park maszyn. Znajduje się na wzniesieniu, jest tylko częściowo zadaszony. Z perspektywy trybun można obserwować, co się w nim dzieje.

 

W 2012 roku zarząd klubu oraz kibiców ogarnęła euforia. Nareszcie... Prezydent miasta zamierzał przeznaczyć 800 tysięcy złotych na modernizację obiektu. Radość kibiców jednak nie trwała długo, gdyż już na początku 2013 roku okazało się, że włodarze miasta zmienili zdanie. Powstała nowa koncepcja, budowy całkowicie nowego stadionu na Malinie, w okolicach ulicy Przeskok. Ale i z tego pomysłu Urząd Miasta wycofał się po kilku miesiącach. W efekcie nie było ani modernizacji stadionu przy ul. Wschodniej, ani nowego stadionu na Malinie.

W 2015 roku powstała kolejna koncepcja. Tym razem chodziło o to, aby stadion przy ul. Wschodniej wraz z sąsiadującymi z nim terenami przebudować w Centrum Sportów Motorowych. Była to idea działaczy Hawi Racing Team, które przejęło zarządzanie opolskim żużlem. Odbyło się spotkanie z radnymi miasta. Było wiele pozytywnych opinii, ale jak można było przypuszczać nie przyniosły one żadnych działań.

 

W ubiegłym sezonie stadion trafił w ręce MOSiRu. Wymieniono m.in. dmuchane bandy okalające tor.

Opolski stadion nadal wymaga gruntownej modernizacji. W dalszym ciągu jest jednym z najbardziej zaniedbanych obiektów tego typu  w Polsce.

 

 

 

Historia rekordu toru :

420 metrów
82,8 sek. - Emil Spyra - 1950
77,8 sek. - Paweł Waloszek - 22 lipca 1957

382 metry
77,5 sek. - Stanisław Tkocz - 16 czerwca 1960
76,9 sek. - Zygfryd Friedek - 3 kwietnia 1966
76,4 sek. - Kazimierz Bendtke - 19 czerwca 1966
76,0 sek. - Stanisław Skowron - 18 wrzenia 1966
75,0 sek. - Jan Mucha - 1967
74,9 sek. - Zygfryd Friedek - 15 kwietnia 1968

375 metrów
74,8 sek. - Stanisław Bombik - 14 lipca 1968
73,0 sek. - Marek Cieślak - 10 czerwca 1973

314 metrów
66,3 sek. - Johen Diense - 31 marca 1975
66,0 sek. - Jerzy Szczakiel - 20 kwietnia 1975
65,0 sek. - Edward Jancarz - 11 lipca 1976
64,7 sek. - Zenon Plech - 13 sierpnia 1978

314 metrów (nowa nawierzchnia)
66,2 sek. - Jacek Goerlitz - 10 kwietnia 1980
65,7 sek. - Alfred Siekierka - 07 czerwca 1980
64,8 sek. - Alfred Siekierka - 03 maja 1981
64,4 sek. - Leonard Raba - 03 października 1982
63,8 sek. - Roland Wieczorek - 17 sierpnia 1986
63,0 sek. - Roland Wieczorek - 23 czerwca 1987
62,8 sek. - Wojciech Załuski - 23 czerwca 1987

321 metrów
64,8 sek. - Roland Wieczorek - 10 kwietnia 1988
64,2 sek. - Zdzisław Rutecki - 28 kwietnia 1988
62,8 sek. - Jan Krzystyniak - 14 maja 1988
62,4 sek. - Jan Krzystyniak - 14 maja 1988
61,8 sek. - Wojciech Załuski - 14 maja 1989
61,2 sek. - Wojciech Załuski - 11 czerwca 1989
60,6 sek. - Pavel Ondrasik - 31 marca 1997
60,4 sek. - Adam Czechowicz - 16 maja 2004

60,1 sek.  – Patryk Dudek - 7 lipca 2011  

59,59 sek. - Kjastas Puodżuks – 24 kwietnia 2016

 

 

ALEKSANDRA WILKOWSKA