Trwa ładowanie strony

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.

Towarzystwo sportowe
Kolejarz Opole

Historia opolskiej drużyny w pigułce

Poniższa historia opolskiej drużyny żużlowej jest oparta na fragmentach pracy magisterskiej Aleksandry Wilkowskiej. obronionej w 2014 roku w Wyższej Szkole Zarządzania i Administracji w Opolu.

Klub Sportowy Kolejarz Opole zadebiutował w rozgrywkach drugiej ligi w 1961 r. Z połączenia powstałego w 1945 r. ZZK Opole (Związku Zawodowego Kolejarzy) oraz Leopolii (którą tworzyła grupa kolejarzy pracujących w zakładach naprawczych) utworzono KS ZZK Leopolia Opole. Po reformach organizacji sportowych w kraju, w 1957 r. i połączeniu kolejnych kół sportowych w kluby w lutym tego samego roku powołano do życia TKS Pogoń. To właśnie ten klub przekształcił się później w Klub Sportowy Kolejarz Opole. Zarządzał nim Bogusław Glodt we współpracy z Władysławem Onikiem, Stefanem Peciakiem, Janem Pietruchą i Tadeuszem Chwirutem. Pierwsze występy opolskich zawodników zanotowano już w 1960 r. w zawodach "O Błękitną Wstęgę Odry",  jednakże debiutem zespołu był mecz rozegrany 16 października 1960 r. z pierwszoligowym Górnikiem Rybnik. Honoru opolskiej drużyny bronili Mieczysław Kosierb, Stanisław Skowron, Leszek Śluzar, Leszek Matysiak, Mieczysław Maruszczak oraz Jerzy Łucki lub Tadeusz Uranin. Opolska drużyna przegrała ten mecz 20-50, jednakże wynik nie był najważniejszy. Jak ocenia opolski historyk żużla, Henryk Malisz (H. Malisz, Na kolejarskim torze. Historia opolskiego żużla. Część pierwsza, Opole 2009) dumą był fakt, że Opole doczekało się swojej drużyny.

 

 

W 1961 r. w rozgrywkach drugiej ligi, wraz ze zgłoszonym po raz pierwszy do nich Kolejarzem Opole wystartowało 11 drużyn. Do drużyny dołączył jeszcze m.in. Bogumił Grudziński, a w trakcie sezonu także Rudolf Filip. Pierwszy oficjalny mecz kolejki rozegrany na opolskim torze 9 kwietnia 1961 r. ze Śląskiem Świętochłowice, zakończony pogromem opolan 19:53 oglądało około 1000 kibiców. Swój debiutancki sezon Kolejarz Opole zakończył na ostatnim 11 miejscu z dorobkiem dwóch punktów i jednym wygranym meczem ze Zgrzeblarkami Zielona Góra wynikiem 46-30.

 

W następnym sezonie Kolejarz nie był już "czerwoną latarnią", wygrał też swój pierwszy mecz na wyjeździe - z Motorem Lublin 39-35. Do drużyny doszli nowi zawodnicy - Zygfryd Friedek i Stanisław Bombik, a Stanisław Skowron znalazł się w kadrze narodowej. Pod okiem Jana Stormowskiego rosły umiejętności zespołu, który w połowie lat sześćdziesiątych na drugim froncie stał się groźnym przeciwnikiem dla najlepszych drużyn.

 

Przez kolejnych 7 sezonów zawodnicy Kolejarza Opole szlifowali swoje umiejętności. I w końcu w 1969 r. mieli już podstawy, by aspirować do pierwszej ligi (co wcale nie było łatwe do zrobienia). Cztery drużyny przez cały sezon szły jak równy z równym, a wszystko rozstrzygnęło się w ostatniej kolejce, po zaciętym pojedynku Kolejarza z Unią Leszno. Jedynie wygrana co najmniej 15 punktami dawała awans opolanom. Walka trwała do ostatniego biegu, a o wygranej przesądziła świetna jazda Friedka, Szczakiela i Skowrona w ostatnich, decydujących biegach.

 

1969 rok był to również bardzo dobry rok dla Jerzego Szczakiela. Jako najmłodszy finalista IMP w Rybniku zajął od razu piąte miejsce, pokonał również całą krajową czołówkę w turnieju o Puchar Przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej w Opolu oraz po raz drugi wywalczył Srebrny Kask.

 

 

Trend ten udało się utrzymać aż do roku 1973, kiedy znów nastąpił spadek do drugiej ligi. Rok później do drużyny dołączył trener Marian Spychała, a ta znów awansowała na kolejne cztery lata. W 1971 roku opolanin Jerzy Szczakiel wraz z rybniczaninem Andrzejem Wyglendą zdobywają tytuł mistrzów świata w jeździe parami, ustanawiając rekord nie do pobicia 30 punktów na 30 możliwych. Rekord ten dopiero po 12 latach udało się wyrównać Amerykanom.

 

 

Opolanin zdobywa również tytuł Indywidualnego wicemistrza Polski. We wrześniu 1973 roku w Chorzowie Jerzy Szczakiel staje się autorem największego sukcesu w historii polskiego speedway'a, zdobywając tytuł Indywidualnego Mistrza Świata. Wyczyn ten udało się powtórzyć dopiero w 2010 roku Tomaszowi Gollobowi.

 

 

Rok 1974 to poza awansem do pierwszej ligi, czas srebra dla Gerarda Stacha w Indywidualnych Mistrzostwach Polski Juniorów, a już w październiku (dokładnie 13-go) jego tragicznej śmierci po wypadku na torze w czasie towarzyskiego meczu z czeską drużyną Tatra.

 

 

Rok 1976 - Kolejarz wciąż w pierwszej lidze, a opolanie dodatkowo zajmują pierwsze i trzecie miejsce rozgrywek krajowych Brązowy Kask. Miejsce pierwsze zajął Alfred Siekierka (przed Andrzejem Huszczą) natomiast trzecie Marian Witelus. Również Leonard Raba po ciężkiej "przeprawie" wywalczył tytuł młodzieżowego wicemistrza Polski. W roku 1977 początek sezonu to wysoka forma Kolejarzy w zawodach ligowych i poza ligą. W finale Pucharu PZMot-u (poprzednik MDMP) drużyna zajmuje drugie miejsce, jedynie z dwoma punktami straty do Unii Leszno. W IMMP Goerlitz, Raba i Witelus "dojeżdżają" do finału (Goerlitz drugi, Raba czwarty, Witelus po pierwszym wyścigu i wypadku na torze wycofał się), w mistrzostwach Polski par Franciszek Stach i Leonard Raba stają na trzecim stopniu podium. Jednakże podczas meczu ligowego z Włókniarzem Częstochowa Jerzy Szczakiel i Józefa Jarmuła walcząc na torze, uderzają w bandę, czego konsekwencją jest nieudana próba powrotu na tor i w rezultacie w 1978 r. zakończenie kariery przez mistrza świata. A Kolejarz? Osłabiony brakiem lidera ponownie spada do drugiej ligi, po meczach o prawo barażu ze Śląskiem Świętochłowice.

 

 

W roku 1980 kiedy Kolejarz Opole po raz kolejny awansował do pierwszej ligi, klub w swoim składzie dysponował już wieloma utalentowanymi wychowankami, którymi poza Leonardem Rabą - m.in. przyszłym srebrnym medalistą Złotego Kasku (1981) oraz Indywidualnym Mistrzem Polski (1982)  i Alfredem Siekierką - złotym medalistą Brązowego Kasku (1976) byli: Marian Witelus - brązowy medalista Srebrnego Kasku z roku 1974 oraz Brązowego Kasku z roku 1976 , Franciszek Stach - srebrny medalista MIMP 1973, Herbert Karwat - przyszły srebrny medalista Srebrnego Kasku (1981) oraz srebrny medalista Brązowego Kasku (1980),  Jan Hertel oraz Ryszard Berezowski - który we wrześniu 1984 roku zginął podczas pokazów samolotowych na podopolskim lotnisku.

 

 

Do zespołu trafili również Stanisław Pogorzelski - młodzieżowy mistrz Polski w 1981 r., Józef Cebula, Karol Lis, Roland Wieczorek i Wojciech Załuski - popularny "Wojtula", który w 1981 r. uzyskał licencję, a już trzy lata później został mistrzem Polski juniorów. W tym samym roku (1984 r.) wraz z Rolandem Wieczorkiem wywalczyli Młodzieżowe Mistrzostwo Polski Par w Rybniku. W 1989 roku wywalczył on tytuł Indywidualnego Mistrza Polski oraz zdobył Złoty Kask, w 1990 natomiast w Toruniu wywalczył wicemistrza Polski.

 

 

W roku 1988 Kolejarz Opole zanotował kolejny spadek do drugiej ligi, nawarstwiły się problemy finansowe co poskutkowało w 1990 r. bankructwem klubu i powstaniem w 1991 r. nowego o nazwie Kolejarz Remak, który jednak istniał tylko do 1993 roku.

 

W 1994 roku w miejsce Kolejarza Remak powstał kolejny klub CemWap istniejący zaledwie cztery lata, by w 1997 roku zastąpiło go OTŻ (Opolskie Towarzystwo Żużlowe) ze Stanisławem Łągiewką na czele. Istniało ono zaledwie rok.

 

 

W 1998 roku powstało Towarzystwo Żużlowe Opole, którego prezesem był Andrzej Hawryluk. Później przekazał on kierowanie klubem Andrzejowi Nowakowskiemu, którego firma została głównym sponsorem i stąd nazwa TŻ Noban Opole. Po Nowakowskim klubem zarządzał Adam Bukaczewski. Klub powrócił wówczas do pierwotnej nazwy TŻ Opole. Jeszcze w 2002 roku został powołany nowy podmiot Klub Żużlowy Kolejarz Opole, który przystąpił do rozgrywek w 2003 roku. Jego prezesem został Piotr Kumiec, który po inauguracji przekazał stery Jerzemu Drozdowi. W 2004 roku drużyna awansuje do pierwszej ligi, ale po jednym sezonie spada do najniższej klasy rozgrywkowej. Z roku na rok jest coraz ciężej. Brakuje pieniędzy skutkiem czego powstają długi. Pogarsza się też atmosfera wokół opolskiego klubu. Nie ma obiecywanego corocznie dobrego wyniku sportowego. Kolejarz Opole jednak nadal ma rzesze fanów regularnie przychodzących na stadion, jeżdżących na mecze wyjazdowe, kibicujących całymi rodzinami. Bo żużel to sport rodzinny, bez przemocy na stadionie.

 

 

W 2015 roku zarządzanie opolskim żużlem przejmuje stowarzyszenie Hawi Racing Team. Powstaje nowa sekcja żużlowa. Prezes Andrzej Hawryluk nie chce spłacać zadłużeń poprzedniego podmiotu i stąd klub nie dostaje zgody na starty w lidze. Trener Piotr Żyto zajmuje się zajęciami w reaktywowanej szkółce żużlowej. Odbywa się kilka turniejów, m.in. Opolska Karolinka, która po raz pierwszy od niepamiętnych czasów ściąga do Opola zawodników ze ścisłej, światowej czołówki (została później wybrana najlepszą imprezą sportową Opolszczyzny). Opolska reprezentacja awansuje po raz pierwszy w historii do finału młodzieżowych drużynowych mistrzostw Polski.

 

 

2016 rok to powrót do ligowego ścigania. Z żużlowej mapy Polski znikają trzy ośrodki, w konsekwencji czego zlikwidowana zostaje druga liga. Kolejarz, bo pod taką nazwą do rozgrywek przystępuje drużyna, startuje w Nice Pierwszej Lidze Żużlowej na specjalnych zasadach, tzn. odbywa mecze wyłącznie na własnym stadionie, z wyjątkiem wyjazdu do Rawicza. Drużyna trzykrotnie zwycięża i ostatecznie zajmuje przedostatnie miejsce w ligowej tabeli.

 

 

Bieżący rok to ciąg dalszy zmian. Prowadzeniem opolskiego żużla zajęło się Towarzystwo Sportowe Kolejarz Opole, którego prezesem został były wicemarszałek województwa, Grzegorz Sawicki. W składzie zarządu znaleźli się także Andrzej Hawryluk, Piotr Kumiec i Dariusz Chwist. Zapowiadają kontynuację odbudowy opolskiego żużla zainicjowanej dwa lata temu. Trzymamy kciuki za ich wspólną pracę.

 

 

ALEKSANDRA WILKOWSKA